albert

Ik zit naast mijn partner op een boot, samen met een groep vrienden. Het is Koningsdag. We varen, net als elk jaar, door de grachten van Amsterdam. Ik draag een oranje bodywarmer. De rest van de boot heeft ook iets oranjes aan: een T-shirt, een pet, een sjaal. Het maakt niet uit wat, als het […]

Toen we deze week eindelijk weer thuiskwamen, na bijna een maand in Australië, voelde alles even onwerkelijk. We zouden allang terug zijn. Maar door de oorlogsspanningen in het Midden-Oosten en de geannuleerde vluchten van Qatar Airways liep alles anders en bleven we veel langer in Australië dan oorspronkelijk gepland. We mochten onze tickets twee keer

Mijn zoon kwam op een avond huilend thuis, nadat hij voor het eerst bij de nieuwe buur had gespeeld. Ze hadden gestoeid. Zoals jongens doen. Zijn schouder hing vreemd. Op de eerste hulp bleek het een gebroken sleutelbeen. Mitella om, naar huis. Later die avond ging de bel. Daar stonden onze nieuwe buren en hun

Meestal wil ik dat alles klopt; een vleugje perfectionisme zit zeker in mij. Dus zo begon ik, een week geleden, aan een reis. Dit moest een reis worden om te bewaren. We waren met z’n zessen. Een stel uit Amerika, een stel uit Australië en wij uit Europa. Wat ons met elkaar verbond? De liefde

Ik word wakker en het eerste wat ik doe, is de lichtjes van mijn kerstboom aanzetten. Het huis voelt meteen anders. Gezelliger. Ik zet koffie en adem rustig in en uit. Over een paar uur is het zover: het WK darten begint. Het is een moment waar ik naar uitkijk. Om half twee gaat de

De laatste weken neem ik bewust wat tijd om te onderzoeken waar ik nu sta. Niet omdat ik dit nooit eerder deed, maar omdat het soms goed is om opnieuw te kijken: wat vind ik belangrijk, waar liggen mijn kwaliteiten, wat wil ik de komende jaren wél of juist niet meer? En vooral: wat wil

Mijn vorige column ging over de verkiezingen. Daar kreeg ik flink wat boze mailtjes over. Soms is dat niet anders. Ik kan niet altijd over veilige thema’s schrijven zoals de herfstkleuren in het bos of de lekkerste koffie in Heiloo. Soms gaat het over onderwerpen waar mensen iets van vinden. En eerlijk gezegd: dat ik

Ik loop door het Heilooërbos en opeens hoor ik snelle voetstappen naderen vanachter. Ik schrik. Ik maak een gilletje, een sprongetje opzij en als ik me omdraai zie ik een hardloper. Een man. ‘Niet schrikken, niet schrikken,’ zegt hij haast verontschuldigend en rent verder. Thuis op de bank besef ik dat dit voorval alles te