februari 2026

Meestal wil ik dat alles klopt; een vleugje perfectionisme zit zeker in mij. Dus zo begon ik, een week geleden, aan een reis. Dit moest een reis worden om te bewaren.

We waren met z’n zessen. Een stel uit Amerika, een stel uit Australië en wij uit Europa. Wat ons met elkaar verbond? De liefde voor paarden en de fokkerij.

We begonnen in Cap Ferret. Ruw en winderig, met de zee altijd dichtbij en oesters die daar geen luxe zijn, maar gewoon lunch. Daarna Saint-Émilion. Wijngaarden zover je kunt kijken, verhalen in elk glas. Lange diners en goede gesprekken. Op Noirmoutier, waar alles eenvoudiger leek, maakten we lange wandelingen. Niemand keek op de klok. We waren op elkaar afgestemd.

De laatste nacht vóór Parijs liep anders dan gedacht. We stonden op het punt om uit eten te gaan. Er was ineens een geluid boven dat niet klopte. Nadat ik het een paar keer had gehoord, ging ik kijken. In de badkamer zag ik het. Rook. Veel rook. Achter het behang gloeide de muur. De stenen erachter stonden in brand. Ik riep naar beneden dat er brand was. De mannen kwamen meteen kijken. De vrouwen begonnen spullen te pakken. Even later stonden we buiten. De auto was volgeladen en weggebracht. We keken naar het huis dat nog geen uur eerder veilig had gevoeld. En we hoorden in de verte de sirenes van de brandweer dichterbij komen. Niemand zei het hardop. Maar iedereen dacht hetzelfde: dit had heel anders kunnen aflopen.

Op dat moment verdween mijn droom van perfectie snel naar de achtergrond. Dan werd het ineens duidelijk dat het niet gaat om etentjes in sterrenrestaurants, overnachtingen in prachtige châteaus en bezoekjes aan fantastische spa’s. Wat overblijft is verrassend eenvoudig. Mensen die naast je staan.

De dag erna ging het leven weer verder. De reis eindigde waar hij om draaide: in Parijs, bij de Prix d’Amérique. Het wereldpodium van de drafsport. Alles weer op zijn plek, en toch niet helemaal hetzelfde. Want zo’n moment neem je mee. Het laat zien hoe snel alles kan kantelen, en hoe helder wordt wat echt telt. Niet de plek. Niet de luxe. Niet het perfecte plaatje. Maar samen zijn. Vriendschap. Weten dat je niet alleen bent.